COCO MAYAKI: Fashion Against Aids

Mój komputer chyba powoli umiera :<
Dlatego z notką tą zbierałam się parę dni...
więc wracam do Fashion Weeka.
Drugi dzień zaczął się od biegu przez przeszkody,
aby dotrzeć na pokaz Jakuba Pieczarkowskiego <3
spóźniliśmy się prawie 10 minut, ale bogowie byli po naszej stronie
i sam pokaz zaczął się w momencie naszego wejścia :)
ufff. Było warto! Moim skromnym zdaniem... był to najlepszy pokaz Off tej edycji!
Wszystkie te cudne sztuczne futerka, gumowe frędzle i całą resztę...
musiałam sobie pogładzić rączkami dzień wcześniej (nie potrafiłam się powstrzymać)
i przyznaję, że to zdumiewająco miłe w dotyku i aż wołające do przytulenia dzieło.
Z całej kolekcji największe wrażenie zrobiły na mnie futrzana spódnica,
gumowo-frędzlowe futro (wielkie love dla modelki potrząsającej nim tak powabnie!),
a przede wszystkim gigantyczna torba - marzenie stylisty !!!!
Mogłaby spokojnie zastąpić dwie napakowane po brzegi torby z Ikea ;)
Na ten pokaz czekałam niecierpliwie od ostatniej edycji, gdy ujrzałam
kolekcje Jakuba na Re-Act Fashion Show i której zdecydowanie należała się nagroda!
tutaj możecie zobaczyć video z pokazu :

Później już zbyt wiele nie pamiętam... więc chyba nic mnie tak mocno nie zachwyciło.
Dopiero pokazy na Alei Projektantów Bereniki Czarnoty i Piotra Drzała.
Berenika zaczarowała mnie po raz kolejny swoją wizją po prostu fajnej polskiej dziewczyny.
Zakochałam się w ogromnych kulkach we włosach modelek
(marzę o takich mimo, że nie mam nawet na co je włożyć) ,
świetnych kolorach i wzorach na mega luźnych swetrach....
Zresztą co ja się będę rozpisywać... sami zobaczcie i pokochajcie :

Piotr Drzał z kolei został moim ulubionym projektantem tej edycji.
Klasa, poziom, geniusz... i wiele innych tym podobnych słów się należy.
Przede wszystkim, za wyższy niż w przywykliśmy na polskim FW poziom perfekcji.
Wręcz podniecająca, matematyczna dokładność, symetryczność i geometryczność.
Przyznaję się bez bicia - trafił w mój czuły punk.
Zarówno męska jak i damska część kolekcji mogłaby być podzielona na dwa różne pokazy
i oceniona najlepiej, a idąc razem uh... aż ciężko było się skupić!
Za subtelnie poprowadzoną grę kolorów należą się laury...
błękit Drzała, to najpiękniejszy, najczystrzy i najsoczystrzy z wszystkich odcieni jakie znam.
Sylwetki inspirowane vintage( przede wszystkim stylem footbollisty) wyszły pięknie i na luzie.
Jedyne co pojawiało mi się w głowie na widok garniturów Drzała...
to myśl, że z tak odzianym chłopcem wyjść na randkę byłoby spełnieniem marzeń.